Jadwiżanki Wawelskie - Aktualności

Zakonnicy, zakonnice, osoby żyjące w instytutach świeckich, dziewice konsekrowane to są jednak ludzie zwyczajni, bo przecież zostali oni wzięci z ludu, z naszych rodzin. Można z dobrej ciekawości zapytać, co się stało w ich życiu, że „zrezygnowali”, jak to się potocznie mówi, z radości i trudów życia rodzinnego, z daru intymności małżeńskiej, często z zawodu, z szeroko rozumianej samorealizacji i wszelkiego posiadania, i wybrali życie czyste, ubogie i posłuszne? W imię czego? No... trzeba powiedzieć, że w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Nie inaczej. Odpowiedź, jak widzimy, jest prosta, choć życie według tej odpowiedzi wymaga nieustannego pogłębiania świadomości daru, jakim jest powołanie, w przeciwnym razie człowiek może się pogubić i wypuścić z rąk skarb woli Bożej (podobnie jest zresztą w życiu małżeńskim, rodzinnym).
Jedno jest pewne - to nie ludzie wybierają Boga, to nie ludzie wybierają taką czy inną formę życia, bo Bóg pierwszy nas umiłował i to On powołuje człowieka. Znając nas bardziej niż my samych siebie wie, co jest dla nas najlepsze.
Zasadniczo w życiu chodzi o świętość. Nie ma więc „lepszego”, „wyższego”, lub „gorszego” powołania. Życie zakonne nie jest stanem nad-zwyczajnym, a zakonnicy i zakonnice nie są ludźmi nad-przeciętnymi. Bóg nie wybiera ich ze względu na ich nadzwyczajne walory osobowościowe, czy ze względu na ich naturalną pobożność. Powołuje ich na ścieżkę życia konsekrowanego, bo wie, że na tej drodze osiągną PODOBIEŃSTWO z najpiękniejszym spośród Synów ludzkich. I o nic innego nie chodzi. Wszystkie dzieła apostolskie są wtórne do tego SPOTKANIA w intymności serca. One są niejako „skutkiem ubocznym” jedności z Bogiem, nie celem nadrzędnym. Ile razy Kościół wchodził na drogę zbytniego praktycyzmu i aktywizmu, tyle razy gubił skarb Miłości, i tyle razy w efekcie po jakimś czasie kończyły się, wyczerpywały ludzkie dzieła, bo były zbyt ludzkie, bo zabrakło im nadprzyrodzonego napędu modlitwy i miłosnej ofiary.
I analogicznie, jeśli Bóg, znając nas, wie, że świętość, czyli PODOBIEŃSTWO ze Świętym, pewniej osiągniemy na drodze życia małżeńskiego, przez jedność z drugim człowiekiem, który staje się dla mnie najbliższym Chrystusem, najbliższym Wcielonym, to uzdalnia mnie do takiego rodzaju życia i posługi i gwarantuje „wystarczającą łaskę”, żebyśmy razem wypełnili to zadanie. Łaski nigdy nie brakuje, nigdy nie jest jej za mało. To raczej my mało wierzymy w to, co Bóg powiedział - Bóg Prawdziwy i Niezawodny - czyniąc Go nieświadomie „kanciarzem”. Mało wierzymy w to, że wystarczy nam Jego łaski, bo On tak powiedział, a skoro powiedział, to tak jest. Bóg jest z nami nieustannie i podtrzymuje nas w drodze do nieba.
To ważne, żebyśmy uchwycili logikę Bożej pedagogii. Wybór drogi konsekrowanej - paradoksalnie - nie jest wyborem człowieka, ale miłującą zgodą człowieka na wcześniejszy wybór Boga. To Bóg nas wybiera, woła, a my po tym wołaniu (po-wołaniu) odpowiadamy na Jego wezwanie.
Osoby tak wybrane podejmują życie według rad ewangelicznych (Bóg nie zostawia nas sierotami i dobrze nam radzi) - czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Chcemy upodobnić się do Chrystusa czystego (związanego całym sercem, całą duszą i całym umysłem z Ojcem), do Chrystusa ubogiego (który wszystko miał u Boga i nic nie miał swojego), aby być wolnym, dyspozycyjnym wobec Opatrzności i miłosiernym wobec bliźnich, i do Chrystusa posłusznego (który przez miłosne posłuszeństwo wysłużył nam Zbawienie). Bo przecież uczeń nie jest nad Mistrza, a naśladowanie polega na realnym, nie tylko „metaforycznym”, wstępowaniu w Jego ślady.
Wszystko, oczywiście, opatrzone jest pieczęcią wolności. Bóg nigdy nie mówi: „Chodź za Mną, bo jak nie, to zobaczysz...”. Zawsze pozostawia człowiekowi wolność, mówi czule, a zarazem z najgłębszą powagą: „Jeśli chcesz...” Ci więc, którzy odkryli w sercu PIERWSZĄ Miłość Boga, Miłość Totalną, ci, których tajemniczo wybrał, zostawiają wszystko i idą za Nim. Utrzymanie radykalizmu na tej drodze jest zadaniem na całe życie. Dlatego módlmy się wzajemnie za siebie, żebyśmy wypełnili wolę Boga, bo w niej ukryty jest skarb i w niej odnajdziemy nasze szczęście, chociażby nawet nasze życie przetkane było doświadczeniami wielkiego trudu i cierpienia.
Widać więc, że poniekąd nie mamy wyboru... - zarówno osoby konsekrowane, jak i te, które Bóg powołuje do życia w małżeństwie, w rodzinie, w życiu samotnym - wszyscy mamy być święci, tzn. podobni do Niego. Uczta w niebie zapowiada się niezwykle ciekawie. Będzie spotkaniem z Bogiem i Jego świętymi w miłości, której cechą rozpoznawczą będzie PODOBIEŃSTWO do Pięknego. Nieśmy się wzajemnie, by na tej Uczcie nikogo z nas nie zabrakło.

Szlak, na który wyruszyliśmy dnia 20 stycznia, aby wraz z Małym Księciem zanurzyć się w tajemniczy świat przyjaźni, doprowadził nas dużo dalej niż nasze oczy mogły dostrzec, gdyż „najważniejsze jest niewidoczne dla oczu”. Była to wyprawa 24 człowieczych serc, które, choć różne, to jednak posiadające tę samą najgłębszą tęsknotę, by odnaleźć drugie serce i odpocząć w nim. Rozpoczęliśmy naszą wędrówkę od pochylenia się nad tajemnicą trudnej bliskości i samotności, bo - jak mówi Mały Książę: „Na pustyni jest się trochę samotnym. Równie samotnym jest się wśród ludzi”.
Drugiego dnia rozważaliśmy tajemnicę urokliwego słowa: „oswajać”. Odkrywając siebie i drugiego, sami doświadczaliśmy jak obecność, bycie ze sobą, szybko buduje więzi, a te - jak twierdzi Mały Książę - pozwalają, aby poznawać Drugiego, Innego, bowiem „poznaje się tylko to, co się oswoi”.
Po oglądnięciu filmu „Szkoła uczuć” ku naszemu miłemu zaskoczeniu zauważyliśmy, że dogłębnie poruszeni byli nasi dorastający mężczyźni. Byli zdumieni, że można tak miłować.
Wieczory były czasem dużej dawki radości i oswajania się ze sobą i z drugim poprzez dobrą zabawę, po którym następował czas, w którym pozwalaliśmy się oswajać Przyjacielowi.
W sobotę podczas adoracji Jezusa utajonego w Najświętszym Sakramencie, każdy mógł podejść bardzo blisko do Pana Jezusa w monstrancji. Bez zwątpienia było to doświadczenie, podczas którego serca spotyka Serce, a to wystarcza...
Niedziela przyniosła nam radość najgłębszą – odkrycie Studni, którą jest nasza chrzcielna tożsamość.
„Pustynię upiększa ukryta gdzieś studnia”. Nam udało się mocą uprzedzającej łaski odnaleźć drogę do owej Studni, a raczej do Tego, które jest dla nas Źródłem „wody, wytryskującej ku życiu wiecznemu” (por. J 4, 14).
Każdy mógł na zakończenie Eucharystii zaczerpnąć symbolicznie ze źródła i zabrać ze sobą odrobinę święconej wody i słowo Boże: „Wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez Krew Chrystusa” (Ef 2,13).
Był to też czas dobrej walki o realne otwarcie młodych serc na bliskość Najbliższego, gdyż wielu z nich przyjechało bez gotowości i możliwości na spotkanie z Eucharystycznym Przyjacielem. Podczas niedzielnej Eucharystii byliśmy już prawie jedno z Nim. Na koniec, idąc za radą Małego Księcia, iż „trzeba troskliwie osłaniać lampy, bo powiew wiatru może je zgasić”, daliśmy się pouczyć, jak osłaniać i pielęgnować nasze więzi i to, co jest w nas dobre.

Dziękujemy Ci, Panie, że nas zwołałeś na swoja rolę, rolę ludzkich serc. Doświadczając bycia umiłowanymi dziećmi Twoimi, mogliśmy iść siać ziarno Twej miłości w tych młodych ludziach. Prosimy Cię za nich, daj im doświadczać odpocznienia w zagłębieniach Twoich dłoni i w nieskończonej Twej miłości.

Dziękujemy za każdy akt modlitwy za nas i za czas tych rekolekcji.

Początkowo Pychowice należały do parafii św. Stanisława na Skałce, a następnie w połowie XIX wieku do parafii św. Józefa w Podgórzu. Kiedy w roku 1918 kardynał Adam Sapieha oddał duszpasterstwo Dębnik Zgromadzeniu Salezjańskiemu, wtedy Pychowice zostały włączone do nowo utworzonej parafii św. Stanisława Kostki w Dębnikach.
W następnych latach Pychowice zaczęły myśleć o usamodzielnieniu się, gdyż do kościoła parafialnego było daleko. Już przed drugą wojną światową noszono się z zamiarem wybudowania w Pychowicach kościoła parafialnego. Niestety wojna pokrzyżowała plan budowy kościoła i usamodzielnienia się gminy pychowickiej.
W czasie okupacji sporadyczne nabożeństwa odprawiali tu księża salezjanie w jednej z sal szkoły powszechnej w Pychowicach. Tu również uczyli religii dojeżdżający z Dębnik księża salezjanie, m.in. ks. Aleksander Drozd a także jeden z kandydatów na ołtarze, Sługa Boży ks. Ludwik Mroczek, który wraz z innymi salezjanami został przez gestapo aresztowany 23 maja 1941 roku i przewieziony, najpierw do więzienia na Montelupich, a potem do obozu w Oświęcimiu, gdzie poniósł śmierć męczeńską, 5 stycznia 1942 roku.
W tym samym roku mieszkanka Pychowic, p. Honorata Warzecha, zaproponowała poświęcenie Pychowic Bożemu Sercu, nabywając obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa, który po dziś dzień wisi w bocznym ołtarzu kościoła. Pomysł ten poparła pani Olga Wojtowicz, tutejsza dziedziczka, która zaproponowała wybudowanie wotywnej kapliczki ku czci Serca Jezusowego, na ofiarowanym przez siebie terenie. Mieszkańcy Pychowic zamiar ten przyjęli z ogromnym entuzjazmem. Opracowano plany i z entuzjazmem - przy pomocy wielu ludzi - przystąpiono do budowy.
Poświęcenia kapliczki dokonał dnia 8 października 1944 roku, ks. biskup katowicki Juliusz Bieniek, który w tym czasie przebywał w Krakowie. Potem Kuria biskupia udzieliła kaplicy pychowickiej pozwolenia na udzielanie sakramentu chrztu i małżeństwa, a z czasem pychowicka kaplica uzyskała pełną opiekę duszpasterską prowadzoną przez księży salezjanów. Po odejściu ks. Zemana jego miejsce zajął ks. Tadeusz Adamski, który poszerzył kapliczkę, dobudowując do niej barak. Od tej pory regularnie odprawiano tu dwie Msze św. o godz. 7.00 i 10.00, oraz nieszpory o godz. 15.00, a także nabożeństwa majowe i różańcowe. W nabożeństwach brali też udział mieszkańcy Bodzowa i Kostrza, choć wówczas przynależeli do parafii w Tyńcu.
1 września 1957 roku do Pychowic przyszedł ks. Stanisław Marchaj, w charakterze wikariusza, i od razu przystąpił do przebudowy istniejącego baraku na kościół. Prace rozpoczęto już pod koniec 1957 roku. Ks. Marchaj otrzymał urzędowe pozwolenia tylko na remont baraku (ponieważ groził on zawaleniem), ale nie otrzymał pozwolenia na wystawienia wysokiego dachu, za co był szykanowany przez ówczesne władze PRL-u i z tego powodu nigdy nie został zatwierdzony na proboszcza.
Całość budowy została ukończona w 1962 roku, a poświęcenia dokonał ks. biskup Julian Groblicki 23 maja tegoż roku. W międzyczasie, 15 sierpnia 1958 roku, arcybiskup krakowski Eugeniusz Baziak erygował tu parafię Najświętszego Serca Pana Jezusa, obejmującą Pychowice, Kostrze i Bodzów.