bł. Michał

Życiorys

Michał Giedroyć urodził się około 1425 roku w Giedroyci na Litwie. Pochodził z książęcego rodu. Był niskiego wzrostu, miał jedną nogę krótszą i poruszał się o kuli. Z tego powodu nazywano go "chromym". Cierpiał więc od młodości - nie tylko fizycznie, ale także psychicznie - dojrzewając dzięki doświadczeniu własnej ułomności do głębokiego rozumienia Męki Chrystusa i współczucia ludziom cierpiącym. W latach 1461-1465 prawdopodobnie studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie zdobył stopień bakałarza, i w tym samym - 1465 roku - wstąpił do nowicjatu Zakonu świętego Augustyna Kanoników Regularnych od Pokuty Błogosławionych Męczenników Najświętszej Maryi Panny de Metro. Biali augustianie, zwani przez ludzi potocznie "markami", związani byli z kościołem świętego Marka Ewangelisty w Krakowie (stąd też ich potoczna nazwa).

Przyjaźnił się z niezwykłą grupą ludzi, od których II poł. XV wieku nazwana została "Felix Saeculum Cracoviae". U profesora Akademii Jana z Kęt (1390-1473) Michał Giedroyć mógł się w tym czasie spotykać z Izajaszem Bonerem (1399-1471), Stanisławem Kazimierczykiem (1430-1489), Szymonem z Lipnicy (1438-1482), Ładysławem z Gielniowa (1440-1505) i Świętosławem Milczącym (1489). Wszyscy oni umierali w opinii świętości ¹ Spośród nich pierwszy wyszedł na ołtarze św. Jan Kanty (beatyfikacja miała miejsce w 1680 r., kanonizacja w 1767 r.); bł. Szymon z Lipnicy został beatyfikowany w roku 1685, 3 czerwca 2007 roku zostanie ogłoszony świętym; kult bł. Stanisława Kaźmierczyka został zatwierdzony w roku 1993; Izajasz Boner jest Sługą Bożym od roku 1997; rozpoczął się także (na szczeblu diecezjalnym) proces kanonizacyjny Świętosława Milczącego. . "W tym klimacie realizowało się szczególne powołanie Michała Giedroycia i dojrzewała Jego świętość; czerpał z niego natchnienie i równocześnie wywarł na nim niezatarte piętno" – tak pisał w swoim liście na 500-lecie śmierci Bł. Michała Giedroycia Jan Paweł II. Na przykładzie tych świętych widzimy, że przyjaźń może być niezwykle skuteczną drogą do Boga.

Bł. Michał - pomimo kalectwa - mógł ze względu na swoje książęce pochodzenie otrzymać święcenia kapłańskie, chciał jednak pozostać "małym". Został więc bratem. "(...) jak mnich zamknięty za murami klasztoru był przy Ukrzyżowanym i przy Madonnie. Tak jak strażnik przy sterach. I wiedział, że to ma sens. Choć pochodził z książęcego rodu, umiał przekreślić wszystkie ziemskie perspektywy, aby oddać się bez reszty tej jednej jedynej" ² Ks. W. Świerzawski (red.), "Serce z krzyżem", Kraków 1988, s. 43. . Michał pokornie pełnił powierzoną mu w zakonie funkcję zakrystiana. Opiekował się wnętrzem kościoła świętego Marka. Chwalił Boga nieprzerwanie, posłusznie wypełniał wszystkie zlecone mu prace, dzielnie znosił urągania, prześladowania. Prowadził życie bardzo proste i ubogie. A Bóg, widząc uległość jego serca, obdarzył go już za życia darem proroctwa i czynienia cudów.

Bł. Michał był wrażliwy na ludzkie cierpienie. Ludzie, rozpoznając w nim "przyjaciela Boga", błagali go o modlitwę wstawienniczą. On zaś wypraszał im w chwilach trosk i zmartwień cudowne łaski u Boga.

"Chowajcie prawdziwą miłość, abyście w Bogu, który miłością jest, mieszkali". Tymi słowami Michał Giedroyć żegnał się ze swoimi braćmi. Zmarł 4 maja 1485 roku w opinii świętości. Pochowano go w kościele, w którym całe lata żył i pracował, w sąsiedztwie ołtarza głównego.

Kult

Dziś znanych jest około 40 pozycji biograficzno-hagiograficznych poświęconych postaci Michała Giedroycia. Najstarsza pochodzi z 1544 roku, najnowsze z 1981 i 1985 roku. W roku 1521 w związku z szerzącym się kultem po raz pierwszy otwarto jego grób, a w roku 1624 roku sufragan krakowski Tomasz Oborski z polecenia ordynariusza biskupa Marcina Szyszkowskiego dokonał aktu podniesienia jego relikwii ("sublevatio ossium"). Zabrakło jednak aktu Stolicy Apostolskiej, zezwalającej na oficjalne składanie mu czci. Mimo to kult Michała Giedroycia trwa do dziś. Jest patronem chorych i zakrystianów.

W dniu 12 maja 1985 r. w słynnej procesji z Wawelu na Skałkę, po raz pierwszy w jej historii, za relikwiami św. Wojciecha i św. Stanisława niesione były także relikwie błogosławionego Michała, przybrane biało-czerwonymi kwiatami. Miało to swoistą, historyczną wymowę w przededniu innej rocznicy: 600-lecia przyjęcia chrześcijaństwa przez Naród Litewski. W kościele św. Marka założono też księgę łask otrzymywanych za pośrednictwem Błogosławionego, zostały bowiem odnowione starania o dopełnienie aktu jego beatyfikacji.

24 kwietnia 1998 roku nastąpiło zamknięcie procesu informacyjnego na szczeblu diecezjalnym w sprawie zatwierdzenia kultu bł. Michała Giedroycia, czego dokonał kard. Franciszek Macharski w czasie uroczystej Mszy świętej u grobu Błogosławionego w kościele św. Marka. Jego czciciele w każdy piątek podczas Mszy świętej o godz. 7.00 rano, a w II piątek miesiąca o 12.30 (w tymże kościele), modlą się o jego kanonizację. Ufając Bożej dobroci, możemy się jej więc spodziewać.